سلام
مدت هاس توي کوچه هاي قديمي دنبال خاطراتم مي گشتم....
هيچ کسي نيست ! همه رفتن ، ولي هيچ چيز شيرين تر از خوندن اولين پست نيست و دومي و سومي و چهارمي و ...............
تا جايي که لبخندها تبديل به خنده مي شه و هوس نوشتن به سر ادم مي زنه بي هيچ قافيه و تلاش براي  ادبي نوشتن........

نوشته هايي که يک دنيا حرف با خودش داره و کامنت هايي که گاهي وقتا به يه آشنايي ،گاهي وقتا  به  دعواختم مي شد و گاهي وقتا جمله معروف(( زيبا بود،به ما هم سر بزن ،موفق باشي،...)) اينجا بود که قيافه آدم حسابي ديدني مي شد...    
خيلي خوشحالم که وبلاگ دفتر نيست ، تنها دفتر خاطراتي که نتونستم پاره اش کنم ، هميشه با ديدن برگه هاي تغلبيهام ، يادداشهاي سر کلاس، نقاشي هايي که از قيافه هاي هم مي کشيديدم و کتابايي که پر از حرف نگفته بود غصه ي اينو مي خورم که چرا دفتر خاطراتمو قبل از اينکه به آخر برسه پاره مي کردم....  

عجب!
عجب!
عجب!  
تموم شد!

ماهک

تو نمي داني
هيچ كس نمي داند


هيچ كس نمي داند دلم چقدر مي ترسد...

مي ترسد از روزهاي سياهي كه تو نباشي... حتي از ساعت هاي شومي كه تو كنارم نيستي و فقط ياد توست كه مهتاب تاريكي دفتر خاطرات دلم مي شود.

اعتراف مي كنم مي ترسم از وقتي كه فقط من مي مانم ومن
ملكه اي كه تنها پناهش گوشه ي تاريك يك خانه خالي و همدمش يك صندلي و پنجره اي كه رو به ديوار هاي ظلمت باز است....

من مي ترسم آنقدر مي ترسم كه آن روزها را زندگي مي كنم.

دلم تنها نيست تو هستي اما از تنها شدن مي ترسد...آنقدر مي ترسد كه تنها شده....


دلم گناه دارد طفلك... دلم برايش مي سوزد...
دلم كوچك است تحمل نبودنت را ندارد ....!

ماهک

من خاطراتم را دوست دارم . من جلوي خاطراتم بلند مي شوم و تا اجازه ندهند

نمي نشينم. من به همه آنچه بوي كهنگي مي دهد احترام مي گذارم.

من قوانين را خوب از حفظم!


حالا تو هي بگو بشين ، پاشو.....








پاورقي: همه ي عالم و آدم بدونن دزفول نت به من عيدي نداد...

ماهک