نهاد زير سرش، صفحه ي حوادث را

و مثل حادثه اي روي آن دراز كشيد ... !
                                                                         « عمران صلاحي »

يادمه چند ماه پيش يه مطلب زدم با عنوان " سقط ملافه " (دو پست عقب تر ) و اونجا از حس عجيب و خوشايندي حرف زدم.
حسي که وقتي يکي از بالا سرت ملافه رو رها کنه تا  آروم  آروم فرود بياد  !
همين چند وقت پيش بود که فهميدم گاهي هم حال آدمو ميشه با همين ملافه ها گرفت ... :

دراز کشيده بودم و طبق عادت هميشگي داشتم ملافه رو تنظيم مي کردم به شکلي که طول ملافه به درازا قرار بگيره، جوري که پاهام از اونورش نزنه بيرون ( ناگفته نمونه که بعضي اوقات هم خودم مچ پامو ميارم بيرون ) ...خلاصه اينکه هي با پام لگد مي زدم بش و هي از اينور با دست مي چرخوندمش، ولي انگار لج کرده بود و مرتّب نمي شد !
بعد از چند دقيقه کلنجار رفتن، آخر مجبور شدم از جام پاشم تا درست و حسابي از بالا نگاش کنم. حالا که مي بينم اي دل غافل ! نگو ملافه ابعاد هم اندازه داره و ما خبر نداريم !
پ.نون :

* انقد بدم مياد وقتي که بخوام ماشينو از دنده 4 بندازم توي دنده 5 ، احساس مي کنم که الانه فرمونو هم باش يه تکوني بدم و ... ادمه اي كج و معوج ! ( آره با توام! ،  تو که بدبيني. مي خواستم بگم که رانندگي بلدم. تازه ماشينمون هم تا دنده پنجو داره! اين يعني اينكه ژيان نيست  ! )

*يه سوال فني :
چرا رشته هايي که انقد سختن، طرفداراش زيادن؟
استغفرالله ! بذار دهنم بيشتر وا نشه... غلط نکنم کلّه شون بوي قرمه قيمه ميده ! ( اين پي نوشت هم مناسبتي بود ديگه! ايّام امتحانات نزديکه و فشار رواني زياااااااااااد ! )

تقديم به کسي که وقتي از من "تقديمي" خواست، بيشتر پيدايش بود :

>>
هـر روز تـو با اشاره هاي انـگـشـت

گفتي که بگيــر قلب او را در مشت

حالا کــه مــيان مـعـرکــــه افـتـادم

اي عشق! تو خنجري کشيدي از پشت>>